Home » Blog » Barbara's Blog » Een hondenleven

Een hondenleven

Gepubliceerd op 28 december 2020 om 16:41

Balietsa

Mijn allereerste eigen hond heb ik meegenomen uit Griekenland. Een klein wit hondje met bruine oren was bij een asiel over de schutting gegooid en omdat ik daar alleen woonde, kon ik wel wat gezelschap gebruiken. ‘Geef maar mee’, zei ik tegen de Nederlandse dame die zich op Rhodos ontfermde over alle straathonden. ‘Ik zorg wel voor haar’. En dat heb ik dertien jaar vol overgave gedaan.

Boerderij

Zij is het startpunt geweest om het leven te gaan leiden zoals ik dat als klein meisje al graag wilde. Op een boerderij wonen met heel veel dieren, zei ik altijd tegen iedereen die het wilde horen. Als klein meisje wilde ik dat nog met Esther, maar Esther is later vervangen door Robert en met hem is de droom werkelijkheid geworden. Niet dat het gelijk al was gefikst natuurlijk. Geduld is een schone zaak en het leven op z’n beloop laten is niet eens zo’n gek advies.

Liefde

Met het zorgen voor Balietsa (Grieks voor wit balletje) leerde ik de onvoorwaardelijke liefde kennen. Want wat ik ook deed, ik maakte namelijk behoorlijk wat opvoedkundige missers, zij blijf van mij houden. Als hoopje sliep ze onder mijn bed, werd altijd vrolijk wakker en was bovendien altijd blij om mij te zien. Ik had het nodig in die tijd.

En wat goed voelt, smaakt naar meer. Toen Balietsa een jaar was, kwam Dobber erbij. Een kruising Golden Retriever X Flatcoated Retriever. En wat een fantastische hond was zij. Via een kleine advertentie in de krant, ergens in de Betuwe bij een boer gekocht. Ze zat in een box vol met broertjes en zusjes en heeft geen uitgebreid socialisatie programma nog puppytest gehad. Toch is ze een geweldige hond geworden. Vriendelijk en lief naar mens en dier, leergierig, slim en ontzettend braaf.

Opgroeien

Door de honden kreeg ik meer vertrouwen in de mens. Ik vond een hele leuke mannelijke uitvoering, trouwde en kreeg kinderen. En aangezien hij ook een hond had, hadden we er ineens drie. Mijn kinderen Toine en Fenne weten niet beter dan dat er elke dag gewandeld moet worden. Ik maakte er altijd een feestje van. Een andere keus was er niet. Ze mochten stampen in de plassen, slepen met takken en plassen in de bosjes. En als het regende, verstopten we hondenspeelgoed tussen de duplo, dat meestal door de hele woonkamer verspreid lag, zodat de honden ook iets te doen hadden. Kom bij mij niet aan dat honden het verschil niet kunnen leren tussen kinder- en hondenspeelgoed.

Hoewel mijn man erg leuk was, hielden we het samen niet vol en besloten we om uit elkaar te gaan. Hij vertrok met zijn hond. Niet zo makkelijk zoals ik het nu schrijf overigens. Hoewel het allemaal redelijk in harmonie is gegaan, blijft scheiden voor iedereen zwaar klote. Maar dit ter zijde.

Dag Balietsa

Het afscheid van Balietsa kwam een tijdje daarvoor. Door een hersenbloeding moesten we ineens afscheid van haar nemen. Naast het verdriet van mijzelf, had ik ook het verdriet van mijn kinderen erbij. Toine heeft maanden niet goed kunnen slapen door het laatste beeld van Balietsa in zijn hoofd. En aangezien ik verdriet net zo’n belangrijke emotie vind als blijdschap, hebben we wat afgehuild tussen de dagelijkse bedrijven door. Geen getroost of afleidingsmanoeuvres van mijn kant. Gewoon huilen totdat de tranen op zijn. Heel gezond. Tenminste, voor ons werkte het. En nog steeds eigenlijk.

Na Balietsa was ook Dobber rond haar dertiende jaar klaar met het leven. En weer was daar het verdriet. Soms, als je er middenin zit, vraag je je af waarom je in hemelsnaam dieren in je leven wenst. Maar kennelijk moet en kan het naast elkaar bestaan.

Nieuwe hond

Precies een maand hebben we zonder hond geleefd. Mijn ex had zijn hond meegenomen en ‘die van mij’ waren dood. Er moest een vriendje komen. Omdat ik met Dobber en Balietsa veel aan hondensport (gehoorzaamheid, behendigheid en flyball) had gedaan, wilde ik graag een actieve hond. Het werd Tib. In de advertentie stond een Border Collie, maar ik zag direct dat het geen hele echte was. Zonder stamboom namen we haar mee want voor de rest voelde alles goed en daar vertrouwde ik op.

Border Collie

De eerste twee jaar hebben we onze handen vol gehad aan haar. Ze leert zo snel dat we vaak te laat waren met onze opvoeding. Zo maakte Robert, die ik inmiddels had ontmoet, graag een spelletje van haar bal of speeltje afpakken. Op z’n handen en knieën kroop hij door de kamer. ‘Ga je pakken hoor…’ Tib vindt dit nog steeds, ze is inmiddels acht, het meest geweldige spelletje dat er bestaat en als het even kan, probeert ze ons daarin mee te krijgen. Met andere woorden, bal loslaten is niet haar ding. En geloof mij dat ik héél véél heb geprobeerd om het op te lossen. Maar een Border Collie heeft een geheugen als een olifant. Leuk is nou eenmaal leuk.

Persoonlijkheid

Rob en Tib worden dikke vrienden. Ze mocht mee naar zijn werk en dartelde een hele dag rond op de manege. En daar is altijd wel iemand te vinden om mee te spelen. Tib is daardoor een afstandelijke allemansvriend geworden. Samen spelen is oké, maar thuis is om te hechten en te slapen. Ze is de eerste hond die in mijn slaapkamer slaapt. Netjes op een kussen, maar wel bij ons. Geen discussie over mogelijk. Zo goed heeft ze dat wel duidelijk gemaakt.

Verschillen

Ik ben daarin gegroeid. Aan het begin van mijn leven als baasje van een hond dacht ik nog dat het altijd precies hetzelfde werkt. Maar daar ben ik vanaf gestapt. De grote lijnen zijn gelijk, maar verschillen zijn zo belangrijk voor de fundering van een persoonlijkheid dat ik uitzonderingen durf te maken. Samen slapen is daar een van. En nog geen seconde spijt van gehad. Later kwam Yuka en zij heeft er nooit behoefte aan gehad.

Droom

Naast de droom over een boerderij, wilde ik ook, sinds ik Balietsa had, een nestje hondjes. Met haar is het daar nooit van gekomen. Maar samen met Rob en mijn kinderen durfde ik de stap met Tib wel te nemen. Een fantastische ervaring voor ons nieuwe samengestelde gezin. Samen poep en plas ruimen schept een band. En samen knuffelen trouwens ook. Yuka is gebleven. Een kruising Border Collie x Australian Shepherd.

Net niet

Mijn voorkeur voor een kruising, of voor een niet rashond, heeft te maken met mijn weerstand tegen ergens aan moeten voldoen. Ik begrijp dat het met name een gezondheid issue is, het fokken van een specifiek ras, maar ik heb geen goed gevoel bij het beoordelen van mens en dier op basis van (ras)omschrijvingen. En bovendien vind ik de ‘net niet’ theorie ook een hele aangename. Ik houd ook veel van mensen die er net niet bij horen, er net niet uitzien volgens de laatste modeverschijnselen en het net niet volgens het boekje doen. Die kreukels zijn de charme van het leven voor mij.

Yuka is inmiddels uitgegroeid tot een volwassen puber. Een eigenschap die Aussies wel vaker hebben. Laat volwassen worden. Pas nu ze drachtig is, bespeuren we meer verantwoordelijk gevoel bij haar. Je ziet het zelfs in haar uitdrukking. Voorheen was ze vooral een vrolijke Fransje. En lompe happy en vooral trouwe lieverd.

Derde hond

Er is nog discussie of we vanuit dit nestje nog een hondje houden. Volgens mij worden er prachtige pups vol potentie geboren. Maar drie honden is best veel. Hier op ons erf merken we dat waarschijnlijk niet, maar even de hort op met drie is anders dan met twee. Maar goed, ik heb ervaring. Mijn kinderen zijn groot geworden met drie honden en ik geloof niet dat ze te klagen hadden. Wacht, ik zal het ze even vragen. Hoewel... ik geloof dat ik nu al weet wat het antwoord wordt. 



«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.